Moving into a new place

Shifting to the spiritual Annamalai - is it only geographical?
Certainly not! Any shift entails meeting and adjusting/accommodating new people, new surroundings, climate, things available and the list goes on.
Here, people are curious as to the reason for the shift. I keep saying whatever my mind picks up at that moment. Why? I myself have not thought of one single reason to move here. The thought suddenly appeared and moment to moment it became a certainty and a natural choice.
I can say Annamalayan called me or Bhagavan Ramana's life and teachings pulled me here! But I wouldn't know that - I mean I am not that spiritually evolved to recognise such a pull if at all it is there within me. (Though I wish to say it is so!)
And I can't deny the underlying calm and that light sense when the burdens roll off slowly. Don't I miss the hectic schedule of Chennai? I do, at times. When I come to know of the different music programmes, a sense of longing hangs heavy around me. I miss the contact and association with children and miss seeing their faces lighting up when something dawns on them and I miss their laughter, questions, mischiefs - yes, That I do.
I tell my mind - " Easy.  All will happen in time." I am trying to find the rhythm of life here and then will get in touch with schools and find the energetic teens to challenge me.
But every person that I meet here adds depth and layers to my experience here. The town is a paradox -  a strange mix of spiritual with the material, simple warm and helpful people with its share of the crooks and criminals and posh guest houses and apartments next to simple traditional houses with garbage strewn everywhere and the drains overflowing, humans and cows happily sharing the roads with bullets and SUVs and the good old bicycles thrown for more colour!
The moment you hit the district road, on your left you see the board welcoming you to Tiruvannamalai district. Then as we proceed, Arunachalam appears and I feel as if there is an imperceptible nod as if to say, "Come, I'm here". Believe it or not, that is the feeling I get when I get my first view of the mountain and then it is a sense of déjà vu.
Here, I am not trying to analyse the cause and reason for all the actions. I am merely trying to describe my feelings.
Wherever I go, I meet interesting people, friendly people, helpful strangers, caring vegetable vendors and many more.
There is an urge to put down my impressions about their attitude, smiles, quirks and views in words. The words and ideas clamour for attention but invariably in the daily routine, this urge sort of dims and takes a back seat.
I may do it in a while as I want to share those wonderful moments when I briefly am in harmony with the entire world around me; when  I break free of the hold on this physical identity for a fleeting second.
I feel I may not be able to do real justice in sketching the character traits of different personalities whom I come across here. But they have a profound impact on me.

Music and me.

ரீங்கரிக்கும்  இரவுப் பூச்சிகளின் இடையறாத 'இம்' எனும் அடிநாதம் ஸ்ருதி போலவும், அவ்வப்போது வரும்  தவளையின் 'கிரிக்' ஓசை தாளம் ஆகவும் ஒரு கச்சேரி! நகரத்திற்கு உரிய எந்த சத்தமும் இங்கே இல்லை!
ஒரு மழை கால மாலை நேரம் . பறவைகள், மிருகங்கள் மட்டும் அவரவர் கூட்டுக்குள் அடையவில்லை - இரவுக்காக - மனிதரும் கூடத்தான்!
இயற்கையில் இரவுக்கான சத்தங்களைத் தவிர எதுவும் கேட்டதில்லை நான்.
ஆ...! இதுக்கு நடுவுலே குழலும், வயலினும் பின்னிப்போட்ட இசை  வலைக்குள் நான்!
லால்குடி ஜெயராமனும் ரமணியும்னா கேட்கவும் வேணுமோ!  திருச்சியில் வெளி  வெராண்டாவில் படுத்தபடியே அப்பா, அம்மாவுடன் கேட்ட ரேடியோ இசைவிழா ஒலிபரப்பும் சங்கீத சம்மேளனக்கச்சேரிகளோட   ஞாபகம் வருது!
ராகம் தானம் பல்லவி - ஆஹா! சிம்மேந்திர மத்தியமம் - சில் என்று பாறையில் வழுக்கி வளைந்து அசைந்து வரும் நீரோடை போல ராகங்களின் அணி வகுப்பு ! - கானடா, நீலாம்பரி , பௌளி, ஆஹிரி, இந்தோளம், தேஷ் !   

ode to six decades of friendship

நானும் தான் திரும்பிப் பார்க்கிறேன் நடந்து நந்த பாதையை !    சித்ராவின் இந்த அறுபது வருட வாழ்க்கைக் கதையின் இன்னொரு நாயகி, தோழி என்பதின் மறு உருவமான சுதா  - இது வெறும் வார்த்தையில்லை! அவளது நினைவுகள்  ஒரு சலசலத்தோடும் ஓடை போல கவிதையாய் என்னுடன் பகிர்ந்ததை இங்கு கொடுத்திருக்கிறேன். 

திரும்பிப்பார்க்கிறேன் ...
அறுபது வயதினிலே ஒரு இதிஹாஸம் ....

பால் குடிக்கும் வயது வரை அன்னை மடியில் - அதற்கப் 
பாலோ அடுத்த வீட்டில் தான் அவர் கண்டார் நம்மை 
முன்னே பிறந்து காத்திருந்தாள் மாசிச் சுவாதியில் 

மூன்றே மாதம்தான்,பின் பிரிந்ததென்னவோ உடல்தான் மனம் இல்லை!

இணைந்து தினம் மாலை விளையாட்டு- விடுப்பு என்றால் 

இப்போது அப்போது என்றில்லை எப்போதும் தான் 

காலையில் கதைக்க கோயிலுக்கென அரை மணி 

மதியம் பாண்டி, பல்லாங்குழி, மாலை ஷாகா,இரவு நாடகம்,  நாட்டியம்                          கூடும்நண்பர்க்குபஞ்சமில்லை,ஆட்டங்களிலும்  அசந்ததில்லை;                                    தேரும் திருவிழாவும் கோடையில் தண்ணீர் வார்த்தது நம்  நட்பிற்கு .                    

  இருந்தும் நடுநடுவே 'கா ' வும் 'டூ ' வும் பல பல .

உன் கட்சியில்யார்என் கட்சியில் யார் என அரசியலில் நாட்கள் சில                                  இருந்தும் நடுநடுவே 'கா ' வும் 'டூ ' வும் பல பல .

உன் கட்சியில்யார்  என் கட்சியில் யார் என அரசியலில் நாட்கள் சில

இயல்பும் இசைவும் புரிய, பின் அகழ்ந்தாழ்ந்தது நெருக்கம் !

இவரிருவரும் எங்கே என்போர்க்கு இரு வீடு ஒரு வாசலாய் ஆனது .

வாசலால் சென்ற வழித்தடமும் பள்ளமாய் போனதோ!

மாடிச்  சுவரேறி ரகசியமாய் கலப்பதிலும் ஒரு ஆனந்தம் தான்!

சுரங்க வழிப்பாதைதான் வசதி என அத்திட்டமும் கைவசம் கற்பனையில் உண்டு!

இழையோடும் போட்டி எப்போதும் - வியக்கின்றேன் இன்று 

பொல்லாதபொறாமை உணர்வில்லை-இருவரும்  பெற்றோம் சில பல திறமைகள்! 

கோலம், அதில் இரண்டிழை, இட்லி மாவரை, பூகட்டு,

இன்னிசை, நுண்கலை, பன்மொழி என பொய்யும் மெய்யுமாய் 

நீ கற்றால் நான், நான் செய்தால் நீ என,

மார்கழி விடியலில் யார் முதல் கோலம் எனும் பனிப்போரில் 

மத்தியில் நசிந்தாள் தினம் வாசல் தெளிக்கும் மாரியம்மா!

பள்ளியும் படிப்பும் வேறு, பழக்கமும் வழக்கமும் வேறு

இவ்வேற்றுமை பரிமாற்றத்திற்கு ஊட்டம் தந்ததோ?

 இணக்கமான மனமும், ஒன்றான கண்ணோட்டமும் 

அண்டை வீட்டுக்கான பெரியோர் பண்பில் அன்பில் 

நீரூற்றி வளர்ந்து வேரூன்றிச் சிறந்தது தொட்டில் பழக்கம்.

கழுதை தேய்ந்து கட்டெறும்பாய் நண்பர் வட்டம் சுருங்க 

நாமிருவர், நம்  ஒருவருக்கே ஒருவர் ஆனோம்.

பருவங்கள் மாறின, வயது வளர, தெருவும் சுருங்கியது ஆனாலும் 

தினம் சந்திக்காமல் அயர்ந்ததில்லை, அரங்கம் தான் மாறியது !

கருணாநிதியோ, காமராஜரோ, சிவாஜியோ, எம்ஜிஆரோ,

ஜொள்ளு விடும் அடுத்த கடைப் பையன், எதிர் வீட்டு மைனர் 

தோழியிடம் தூது விடும் சொந்தங்கள் 

மேகத்தின் வரைபடங்கள், வானத்து நட்சத்திரங்கள் 

சேர்ந்து ரசித்தவை, சேராதிருக்கையில் விடுபட்டவை 

கவிதைகள், கதைகள் , சரித்திரங்கள், அரசியல் என 

சாண்டில்யனையும் வகிர்ந்தோம், அநுத்தமாவுடன் அழுதோம் 

சாத்திரங்களின் சத்தியத்தை தேட முனைந்தோம் 

நம் அந்தரங்க மாநாட்டில் யாரை விட்டோம், எதை விடுத்தோம் !

அறைக்குள் இரு மணி, "அய்யோ நேரமாச்சு" என 

நிலைப்படியில், வாசலில் இன்னும் ஒரு மணி ...

"சித்ரா, பாட்டி கூப்பிடறா" எனும் பாலு மாமாவின் மூன்றாவது தவணைக்கும் 

சளைக்காத,அள்ள அள்ளக் குறையாத ஊற்றாய் அலசல்கள்!

வற்றாத நதியாய் தொடரும் தலைப்புகள்!

அறிந்தும் அறியாப் பருவத்தின் வடிகாலாய் இவை 

அழகாய்ச் செதுக்கி சீராக்கியது நாளை வாழ்வுக்கு நம்மை 

அடுத்து வந்த திருமணம் நான் எங்கோ, நீ எங்கோ என இழுக்க

(இன்று போல் அன்றும் கைபேசி இருந்திருந்தால் 

இளமையின் இடிகளில் துணையாய்  இணைத்திருக்கும்!)

கண்ட  போதெல்லாம் தொடர்ந்தோம், இடையறாத கணங்களின் தொடர்ச்சியாய்   

பக்கத்தில் வந்ததுமே ஓடி ஒட்டும் இரும்பும் காந்தமும் போல 

இன்று ஒரு யுகத்து நட்பாய், தனித்துவமாய் ஒரு நெருக்கம் 

கண்ணில் நீர் முட்டினால் சாயத் தோளிருக்கு எனும் தைரியமாய்.

பிறக்கையில் நூறு நாள் இழந்தோம் - அஸ்தமனத்தை நோக்கி 

பறக்கையில் கை கோர்த்து  இன்று - அக் 

குறையுமின்றி காவியம் படைப்போமோ ?

தொட்டில் பழக்கம் சுடுகாடு மட்டும் என சரித்திரம் சமைப்போமோ ?

"கண்டத்தில் கொண்டலாய் நின்ற கருத்துக்களை 

'கூடும் மேகங்கள் பொழியா தமிழ் நாட்டு வானமாய்' தேக்கி வைத்திருந்தேன்.

 நிச்சலனமான நடுநிசியும் நல் குளிர் காற்றும் உழுது கொடுக்க 

வெள்ளை நிறத்தில் முளைத்த நீல முத்துக்களாய் பூத்தன இன்று!

நேரமோ திருமலையின் பள்ளி எழுச்சியை நெருங்க 

நெஞ்சமோ காலச்சுவடுகளை திருப்பும் சுகத்தில் திளைக்க 

வயதின் சுமையை சுவையாக்குவதும் இதுதானோ!  

                                                                    

               

                                                                                                                                                                                              

Music season, Chennai and me

There was a slight nip in the air but the much awaited rainfall gave us a miss. That was November, 2016. Hm.... even I have to give a miss to dear Chennai during this warming up time! November slipped away fast but our own northeast monsoon also eluded us.
I was trying to look for ways to go to the season  at least for two days as December was around the corner. Our wait for the rainfall came to a disastrous end with cyclone Vardha had a monstrous run over the city of Chennai! But once again, the city came out of it remarkably in a short span of time and got back to celebrate one more music season.
But, what about me? "Can I make it for 16, 17 or better still for the Christmas weekend?", I was working out the logistics desperately. Would have loved to be in Chennai around 28, 29 and 30th of December.
Surprisingly, I was not greatly disappointed with every moment longing for the sweet strains of a Kalyani or Thodi or Reethigowlai or the chirpy Hamsadwani or soul- stirring Saveri. Hope, yes, that was the feeling! I hoped to listen to good music and get soaked in the ragapravaaham. The 'Malai', Arunachalam pulled me here and soothed me in a way which cannot be described in words! Every morning, evening and night I used to look up to the 'Deepam' there on top and I was sucked into the Jothi to be one with the whole!. The stillness and the calm that engulfed me cannot be reduced to words. It was a different kind of downpour that soaked me  - not the monsoon rain or the musical downpour - the entire city and thousands of people focusing on one thought - Annamalaiyan! Just walking in the busy streets around the temple during and before the Karthikai festival was enough to let go of everything to be in oneself.
So, with hope, I kept working on a plan and finally got a two day slot! Not the prefered dates, but still it is music, my passion!
(Chennai! here I come!)
I got to listen to Panthula Rama and Saketharaman in MFAC. Panthula Rama's singing was as usual traditional and crisp in her unique style. Her Thodi was aesthetic and she sang the thanam in Kaapi - " Nandabala, Navaneethachora.."
Saketharaman's voice with practice and regular singing has become like a ripe mango.  He made a brisk beginning with 'Saalakellala'(Arabhi). Both the Dhanyasi('Kanakasabhapathi darisam') and Kambhoji ('Rangam, Srirangam, Ranganatham urangum arangam')pieces were soaked in Bhathi bhava.
His RTP in Saveri and Abheri was like jackfruit soaked in honey. With perfect ease he glided from one raga to another.
His swaraprasthara was like the most welcome droplets from above falling like diamond stones shining bright!
The added bonus was Dushyanth Sridhar's Harikatha accompanied by singing.
I listened to a lot more of Markazhi uthsavam, thanks to Jaya TV and Vijay TV.
That is beyond the scope of this article, I think.
I missed the usual 'getting ready' for the evening concerts, planning from the morning and seeing the regular listeners like me and enjoying collectively!
A little 'hoity-toity' discerning Rasikas of Chennai would measure me and they would keep their smile and recognition within the slight lift of their brows and lips. No more! I used to get pieces of critical information about who sang where and how when they discuss the 'kutchery happenings. There is a group of middle aged men who visit the concerts and their knowledge of classical music is astounding. The moment the artist begins to hum, a voice from the group would promptly reveal the raga. There was never a feeling of being alone! Again, I go there to be with the music. The discerning rasikas just enhance the experience. This setting and ambience add to the fun.

Chitra Nagesh's Random Thoughts: Tribute to THE ONE!

Chitra Nagesh's Random Thoughts: Tribute to THE ONE!

Tribute to THE ONE!

Another morning filled with music- thank you AIR!

Tuned in right on time to hear the announcement that next one hour I could drown myself in the divine music of MS. I was reminded again of the depth of her knowledge and her intuitive ability to bring out the beauty of the raga in the first humming of the raga itself. Thodi varnam set the pace and mood of the programme – simple yet subtle, brief yet profound! Who am i to review her music! I just melted and was able to feel the presence of Rama (Nagumomu) or Thriloka janani(Janani ninuvina)enjoying MS amma’s music.

Each piece was a complete unit – bringing out the emotion of the composer and outlining the beauty of the raga like a pencil sketch in her divine voice.

Sambandhar’s Thevaram –“ Siraiyaarum madakkiliyae” was the concluding piece which she sang int he way Othuvar would sing in suddha saveri. It is part of first thirumurai and Sambandhar would have assumed the role of a thalaivi  longing to hear eesan naamam.(A rare pattern for sambandhar) A beautiful poem!  

சிறையாரு மடக்கிளியே யிங்கேவா தேனொடுபால்

முறையாலே யுணத்தருவன் மொய்பவளத் தொடுதரளந்
துறையாருங் கடற்றோணி புரத்தீசன் றுளங்குமிளம்
பிறையாளன் திருநாமம் எனக்கொருகாற் பேசாயே.

I went into that calm silent space within myself for quite some time. The winter morning with a bite to the air added o the effect!

Yet another morning –filled with music, thanks to AIR!

Two days ago, 9.45 am it was announced that the next day’s programme will belong to Gayathri Venkatraghavan. I couldn’t help that jump my stomach did for I really love her voice. Some people feel she has a limited repertoire. Perhaps she has. Depending on the occasion and the audience, she may choose certain krithis often. I am not complaining. She brings out the ‘Raagabhava’ so beautifully and the composer’s attitude and emotions remain intact i her singing.

I felt she was going to give a ‘Thamizhisai’ concert and there she was – singing Thamizh lyrics.

The concert began with a brief but well etched Krithi in Sowrashtram – “ Charanam endru sonnaanae” by Arunachala Kavi. The lyric was simple and set in a conversational mode where Rama argues his case for giving asylum to Vibheeshana. Close your eyes and you may see Rama convincing sugreeva and that is the beauty of Gayathri’s singing! The brigas and swaras in”Guha saravanabhava sivabala (சிம்மேந்திர மத்தியமம்)  were in a class of their own. The best as far as I am concerned was Thiruvempavai – “Aartha piravi thuyar keda”(ஆர்த்த பிறவித் துயர் கெட) in Sankarabharanam. I closed my eyes - all chains binding me snapped open! The unending beautiful blue sky with all kinds of birds soaring high and the gurgling crystal clear water soothingly cool on my feet and the gentle breeze bringing earthy green smell – I could for a brief moment merge with everything around me. The power of the words was such that I was pulled into the endless joyful dance of ‘சிற்றம்பலத்தே தீயாடும் கூத்தன்'. 

The concert came to an end with வடவரையை மத்தாக்கி (சிலப்பதிகாரம்). Again I was stunned by the magic of the right words making up that great classic creation.

The usual chores –smoothly flowed one into another and time stood still. One hour of true bliss!